ภาษีเงินได้
ภาษาเงินได้ของสิงคโปร์แบ่งออกเป็นสองแบบ แบบที่ 1 คือ Flat-rate อัตราเดียว 15% และ แบบที่ 2 คือภาษีแบบขั้นบันได สองแบบนี้ บังคับใช้ต่างกันอย่างไร
แบบที่ 1 ภาษาอัตรา 15% คงที่ บังคับใช้กับคนที่มาทำงานในสิงคโปร์น้อยกว่า 183 วันครับ (ครึ่งปี) ส่วนแบบที่ 2 คือ ภาษีที่เอาไว้คิดสำหรับ ผู้ที่ทำงานเกิน 183 วันขึ้นไป โดยคิดอัตราเดียวกับคนสิงคโปร์ สูตรดูเหมือนจะง่ายนิดเดียวเท่านั้นเอง ปัญหาคงจะไม่เกิด ถ้าผมไม่ออกจากที่ทำงานแรกก่อน 183 วัน. แล้วที่นี้ถ้าออกก่อนละ จะคำนวณภาษีกันยังไงละทีนี้. เพื่อแก้ข้อสงสัย ก็เลยโทรไปสอบถามที่ IRAS (หน่วยงานที่ดูแลภาษีเงินได้) และก็ได้คำตอบมาดังนี้
ถ้าเรามาท่องเที่ยวก่อนแล้วก็ออกประเทศไป เสร็จแล้วได้งานที่แรกก็เริ่มมาทำ จะคำนวณวันอย่างไร
สำหรับผม ผมมาเที่ยวช่วง 29 มีนาคม 2011 ถึง 27 พฤษภาคม 2011 (จริงๆ ก็คือมาหางานนั่นแหละ) แล้วก็ออกนอกสิงคโปร์วันที่ 27 ก่อนที่จะกลับเข้ามาทำงานวันที่ 1 มิถุนายน 2011. ทาง IRAS ก็ให้คำตอบว่า สำหรับบริษัทแรกนั้น ให้คิดระยะเวลาที่ ตัวอยู่สิงคโปร์ หรือ ทำงานสิงคโปร์ ดังนั้น ในกรณีผม จึงคำนวณได้ว่า ระยะเวลาที่นำมาคำนวณภาษีเงินได้ = ระยะเวลา (29 มีนาคม 2011 ถึง 27 พฤษภาคม 2011) + (1 มิถุนายน 2011 - 31 ตุลาคม 2011) = 213 วัน ซึ่งวันที่ 31 ตุลาคม 2011 เป็นวันที่ผมจะออกจากบริษัทแรก ดังนั้นเมื่อเกิน 183 วัน ผมจึงได้สิทธิคำนวณภาษีเงินได้แบบ Resident Rate (ภาษีแบบขั้นบันใด ซึ่งเสียภาษีน้อยกว่า)
ทีนี้ ถ้าสมมุติว่า ระยะเวลาผมมาทำงานเลย แล้วออกก่อน 183 วันละ จะทำอย่างไร?
ในกรณีนี้ เมื่อออกจากบริษัทแรก บริษัทแรกจะต้องทำการเคลียร์ภาษีเงินได้ก่อนเราออกนอกประเทศ ซึ่งการออก จะต้องแจ้งล่วงหน้า 30 วัน เงินเดือนสุดท้ายจะถูก Hold เอาไว้ก่อน จนกว่าทาง IRAS จะตอบบริษัทกลับมาเพื่อทำการหักภาษีเงินได้ดังกล่าวให้เรียบร้อย ถ้าหักภาษีเงินได้ไม่เรียบร้อย จะไม่มีสิทธิออกนอกประเทศ ยกเว้นจะขอหนังสือจาก IRAS มา และเนื่องจากทำงานไม่ครบ 183 วัน ดังนั้น บริษัทแรก จะต้องทำการหักภาษีไว้ 15% ของเงินได้ ซึ่ง เมื่อเรากลับมาเข้าทำงานบริษัทที่สองที่สิงคโปร์ จนนับระยะเวลาอยู่สิงคโปร์ ได้เกิน 183 วัน จึงจะทำเรื่องแจ้งเปลี่ยนสถานะจาก Non-resident -> Resident ได้ โดยใช้เอกสารประกอบคือ สัญญาจ้างงาน และ Employment Pass ของที่ทำงานใหม่ ไปที่สำนักงานของ IRAS ยื่นเอกสารแบบฟอร์ม
ทีนี้ ระหว่างช่วงที่ผมออกจากบริษัทที่ 1 แล้วบินกลับไทย ก่อนจะกลับมาทำงานต่อละ จะคิดวันหรือไม่
ในกรณีนี้ IRAS ให้คำตอบว่า จะคิดจำนวนวันเมื่ออยู่ในระหว่างจ้างงานเท่านั้น ดังนั้น เมื่อผมออกนอกประเทศเมื่อหมดสัญญาจ้าง จึงไม่นับวันช่วงที่ไม่อยู่สิงคโปร์ อย่างไรก็ตาม ภาษีเงินได้ เป็นภาษีที่ไม่ขึ้นอยู่กับบริษัท ดังนั้น เมื่อเข้าทำงานบริษัทที่ 2 จำนวนวันก็จะนับต่อไป เป็น จำนวนวันที่ทำงานในสิงคโปร์ ในปีนั้นๆ ไม่มีปัญหาอะไร มีข้อยกเว้นหน่อยนึง คือ ถ้าสมมุติว่า เราต้องออกจากสิงคโปร์ระหว่างการจ้างงานเป็นระยะเวลามากกว่าสามเดือน ทางสิงคโปร์เองก็จะสั่งให้บริษัทเคลียร์จัดการเรื่องภาษีให้เรียบร้อยด้วยเช่นกัน
ชื่นชมว่าการติดต่อเจ้าหน้าที่ด้านภาษี ให้คำตอบเป็นอย่างดีทั้งทางอีเมล์และทางโทรศัพท์ ไม่มีทำเสี่ยงบ่นหรือเบื่อเลย แม้ว่าจะฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง ให้พูดใหม่อยู่หลายครั้ง พูดไม่รู้เรื่องอยู่หลายครั้ง ดังนั้น หากใครมีปัญหาเรื่องภาษี ก็สามารถโทรไปถามได้เลย ส่วนทางอีเมล์ต้องรอคำตอบประมาณ 3-5 วันทำการ) ภาษีแบบขั้นบันได [รายละเอียด]
Resume and CV in my opinion
มาถึงเรื่องของสำคัญที่ใช้ในการสมัครงานการบ้าง ในตอนนี้ จะพูดในมุมมองของผมนะครับ ความเป็นจริงนั้นเป็นอย่างไร คงต้องให้คนที่เป็น HR ช่วยเข้ามาให้ความเห็น.
Resume != CV
ความเข้าใจคนทั่วไปคือสองสิ่งนี้เหมือนกัน แต่ภายหลังจากค้นข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตแล้ว ทั้งสองอย่างนี้ แตกต่างกัน. Resume นั้นใช้สำหรับสรุปประวัติชีวิต จบอะไรมา เคยทำงานที่ไหน จบพอ แค่นั้น เท่าที่ทราบจากเอกสารบางแห่ง Resume จะใช้กับงานสมัครงานสำหรับคนที่จบใหม่ซะเป็นส่วนใหญ่ แต่ในคนที่มีประสบการณ์ทำงาน จะใช้ CV ในการสมัครงาน ซึ่ง CV จะเหมือนเรื่องราวว่าเราเคยทำอะไรมาบ้าง
ถ้าพูดให้เข้าใจมากขึ้นคือ CV จะลงรายละเอียดมากกว่า Resume ในขณะที่ Resume ความยาวไม่เกิน 1-2 หน้า. CV กลับมีความยาวได้มากประมาณ 3-4 หน้า แต่สิ่งที่สำคัญไปกว่านั้นคือ ดัชนีที่ชี้วัดถึงสิ่งที่เราทำ ดัชนีความสำเร็จ และ การแปลงความเป็นนามธรรมให้เป็นรูปธรรม ซึ่งเป็นสิ่งที่จำเป็นทั้งการเขียน CV/Resume และการสัมภาษณ์งาน
ผมทำงานเก่งครับ
คำๆ นี้ ใครๆก็พูดได้ แต่ในมุมมองของคนจ้างงาน คงอยากจะถามว่าไอ้ที่ว่าเก่งหนะ มันเก่งยังไง... ดังนั้น แทนที่จะเขียนว่าทำงานเก่ง ก็เปลี่ยนเป็น งานสามารถส่งมอบตามระยะเวลาที่ได้รับมอบหมาย 99% ในปี 2010
หน้าที่
ผมทำงานเป็น QA หน้าที่คือ การันตีว่าโค้ดที่ส่งออกไปมีคุณภาพ (เอ้า แล้วคำว่าคุณภาพอะ มันเป็นยังไง) ... อาจจะเปลี่ยนใหม่ได้มั๊ยเป็น Technical Support ได้รับรายงานปัญหาความผิดพลาดของโปรแกรมระดับ Crtical ลดลง 45% เทียบกับช่วงเวลาก่อนหน้า
เขียนโปรแกรมอย่างเทพ (เอ้า แล้วมันเทพยังไง) เขียนโปรแกรม โดยไม่พบรายการบักระดับ Critical ภายหลังส่งมอบงานให้ลูกค้า เป้นระยะเวลา 1 ปี
ประสิทธภาพการทำงานดีเยี่ยม (เหรอ แล้วเชื่อได้ไงอะ) -> ผลจากการประเมินประสิทธิภาพการทำงาน Manager ได้รายงานในระดับ ดีเยี่ยม ในเรื่องความรวดเร็ว เมื่อเทียบกับ 100 คนในตำแหน่งเดียวกัน
ผมประสานงานเก่ง มีประสบการณ์มานาน (เหรอ ประสานงานเก่งยังไงอะ? ) -> ประสานงาน มากกว่า 10 ทีมภายในองค์กร โดยได้รับเสียงข้างมากให้ดูแลปัญหาในขั้นตอนการส่งมอบงาน
ผมทนต่อแรงกดดัน -- Be able to work under pressure ครับ (เหรอ ทนยังไงอะ) -> ภายใต้แรงกดดันในระยะเวลาที่ต้องทำงานให้เสร็จ ผมสามารถส่งมอบงานทันเวลา, สามารถรับสายลูกค้าที่โกรธเมื่อส่งมอบงานช้า ให้ลูกค้ารู้สึกดีขึ้นได้
ตัววัด
ผมเชื่อครับว่า เราต่างเขียนว่าเราทำอะไรบ้าง ในตำแหน่งปัจจุบันที่เราทำ แต่การที่มีตัวชี้วัดความสำเร็จ ผมเองก็เชื่อว่าจะทำให้ CV นั้น มีความน่าสนใจมากขึ้น ดังนั้น ก่อนที่จะเขียนว่าเราทำอะไรได้บ้าง ลองเปลี่ยนใหม่เป็น ดูว่า สิ่งที่เราทำนั้น มันมีอะไรที่เป็นตัวชี้วัด ว่างานเรามีคุณภาพ แล้วระบุลงไป น่าจะช่วยสร้างลักษณะทางนามธรรมให้เป็นรูปร่างมากขึ้น
ผมไม่รู้ว่าคนอื่นเขียนกันอย่างไร แต่ปัจจุบัน ผมจะมี Master CV ฉบับนึง ที่บรรจุสิ่งที่เป็นดัชนีชี้วัดไว้ ในตำแหน่งต่างๆ เมื่อจะสมัครงานบริษัทใด ก็จะดู Requirement แล้วจึงตัดทุกอย่างออกเหลือเฉพาะ คำพูดที่ตรงกับตำแหน่งงาน ตาม Requirement ที่ HR ได้เขียนเอาไว้
และนี่ก็เป็นเรื่องราวสไตล์การเขียน CV ของผม... ใครมีสไตล์การเขียนแบบอื่นที่แตกต่างอย่างไร หรือมีมุมมองที่แตกต่างไปจากผม อย่าลืมมาแชร์กันนะครับ.
Job Seeking
มีใครหลายคนสงสัยว่าผมเริ่มได้งานที่ิสิงคโปร์ได้ยังไง ทำไมถึงเป็นสิงคโปร์ และถ้าอยากมาทำงานที่นี่บ้างจะต้องทำยังไง และตอนนี้ ผมได้เขียนรายละเอียดไว้ส่วนนึงเกี่ยวกับการหางานที่สิงคโปร์ครับ
เริ่มต้นจากเมื่อช่วงปี 2010 แอร์เอเชียมีแจกตั๋ว 0 บาท ผนวกกับผมเพิ่งมีเพื่อนที่ทำงานที่ิสิงคโปร์แล้วก็รู้สึกงานที่นี่มันน่าสนใจดี ก็เลยจองตั๋วไป-กลับ 1 เดือน โดยกะว่า ถ้าไม่ไปก็ไม่เป็นไร มีเสียเงินค่าธรรมเนียมไปไม่เท่าไหร่ พอถึงเวลาเข้าจริงๆ ก็เสียดาย ไหนๆ ก็จองไว้แล้ว ก็เลยต้องลองดูสักหน่อย ตอนมาที่นี่ครั้งแรก บอกตามตรง.... งานไอทีหายากกว่าบ้านเรามากครับ ที่บ้านเมืองเรายังขาดคนทำไอทีมากจริงๆ แค่ลง Resume ไว้ ไม่ต้องทำอะไร เดี๋ยวก็มีบริษัทโทรมาเชิญไปสัมภาษณ์ แต่ที่สิงคโปร์ไม่ใช่ ที่นี่เป็นเมืองที่มีการแข่งขัน คนต่างชาติจำนวนไม่น้อยที่เข้ามาหางานและลงทุนที่นี่
เจ้าของบ้านหลังแรกที่ผมไปพักอาศัยพอดีเจ้าของแกทำงานสาย HR ก็แนะนำผมตั้งแต่สัปดาห์แรกที่ไปถึงครับว่าให้ส่ง Resume อย่างน้อยวันละ 50 แห่ง (ห๊ะ เว่อร์ป่าว ที่ไทยลงไว้เฉยๆ เองนะ -- ผมคิดในใจ) แต่ยอมรับว่าเดือนนึงที่ไปอยู่สิงคโปร์ แทบจะไม่มีบริษัทเรียกสัมภาษณ์เลยครับ ในแต่ละวันของผม ก็ตื่นมา นั่งไล่ดูเว็บไซต์หางาน 3 แห่งของสิงคโปร์ ที่มีงาน IT ปรากฏมาประมาณ 100 รายการต่อวัน แล้วก็นั่งส่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสายๆหน่อย ถึงออกมาเที่ยวเล่น
ผมค่อนข้างรู้สึกล้มเหลวว่าเฮ้ย เราก็มีอะไรมาบ้างนะ ทำไมไม่เรียกสัมภาษณ์เลยบ้างวะ.... แต่ก็ยังส่งต่อไป. หลังจากที่คุยกับเพื่อนที่นี่ ก็พบว่า เดือนนึงนั้นโอกาสหางานได้ ยังน้อยเกินไป พี่ที่ทำงานที่นี่หลายคนบอกว่า ต้อง 3-4 เดือนขึ้นไป.
ล้มเหลวกองอยู่ตรงหน้า
- ส่ง Resume ไป 100+ แห่ง แต่มีตอบกลับมาเพียง 2 บริษัท -- นี่เป็นความจริงที่ผมไม่กล้าบอกใครในช่วงแรกครับ ผมรู้สึกล้มเหลวมาก สองบริษัทนี้ บริษัทนึงได้นามบัตรมาจากตอนสัมมนาที่ไทย ดังนั้นเหลือแค่บริษัทเดียวจริงๆ ที่เรียกสัมภาษณ์
- บริษัทนึงที่เรียกสัมภาษณ์ คุยผ่าน Webcast (คือเป็นการสัมภาษณ์โดยที่เรานั่งหน้าคอมเราเอง ที่บ้านเราเอง เปิด Webcam ฝั่งเดียว) สัมภาษณ์. ผมไม่เคยมีประสบการณ์สัมภาษณ์แบบนี้มาก่อน อะไรหลายๆอย่าง ทำให้พลาดไป อย่างไม่น่าแปลกใจ. เวลาอยู่กับคอมฯ ตัวเองการถูกสัมภาษณ์ มันจะเหมือนคุยโทรศัพท์ เราไม่ทันได้วางบุคคลิก ลักษณะท่าทางการพูดเรา รวมถึงเสียงสำเนียงที่ไม่คุ้นเคย
- อีกบริษัทนึง เรียกสัมภาษณ์ให้ไปที่บริษัท ซึ่งผลก็จบด้วยการส่งจดหมายปฏิเสธกลับมา (ซึ่งเดี๋ยวจะเล่าต่อในภายหลัง)
- ล้มเหลวในการ Walk-in Interview
- ล้มเหลวในการติดต่อผ่านโทรศัพท์
ผมก็เป็นคนนึงที่กลัวครับ ไม่เคยมาต่างประเทศคนเดียวมาก่อน ยิ่งโทรศัพท์หาคนต่างประเทศยิ่งไม่เคย แต่ผมดันเปรี้ยวครับ คือบินเดี่ยวมาลุยเอาเลย กะว่า ไม่มีคนไทยนี่แหละ จะได้เปิดโอกาสให้เราลุยได้เต็มที่ เอาเข้าจริงๆ ก็ประหม่าอยู่ไม่น้อยครับ ความล้มเหลวที่เกิดขึ้นมักจะมาจากความกลัวของเราเอง ทำให้เราไม่กล้าติดต่อไปทางโทรศัพท์เพื่อขอ Walk-in interview (รวมถึงส่วนใหญ่เราก็ไม่รู้ว่าจะต้องติดต่อผ่านใครด้วย). ส่วนกรณีของ Walk-in interview ที่ล้มเหลว เพราะว่า บริษัทบางที เค้าไม่ได้ลงรายละเอียดเกี่ยวกับบริษัทไว้ให้เลยครับ
สุดท้าย ผมก็ต้องเริ่ม.... บางครั้ง ก็มีคำพูดของเพื่อนที่เคยล้มแล้วสู้อย่างถึงที่สุด มาเตือนใจผม คนเรา ถ้าลงไปถึงล่างที่สุดแล้ว จะทำอะไร มันก็ไม่มีอะไรต่ำไปกว่านี้แล้ว ก็ต้องลุยกันสักตั้ง
การหางานยาก ทำให้เราต้องทำการบ้านหนักขึ้น จากเดิมที่ไทยแค่ลง Resume ไว้ ก็ต้องเปลี่ยนเทคนิคเป็นเชิงรุก บริษัทไหนที่ลงรับสมัครงานไว้ ผมจะไม่งอแง ส่งผ่าน Quick Apply แต่จะใช้ส่งอีเมล์ไปตามที่อยู่ที่เค้าระบุแทน อีเมล์แต่ละอันจะเขียนรายละเอียดที่บอกอย่างชัดเจนว่าเรามีคุณสมบัติตรงกับ Requirement บ้าง เราผ่านประสบการณ์อะไรจาก Requirement มาบ้าง (ได้ผลหรือเปล่าไม่รู้ เพราะตอนนั้นไม่มีที่ไหนเรียกสัมภาษณ์เลย ฮาาาา)
ถูกปฏิเสธ
เมื่อมีอีเมล์เชิญไปสัมภาษณ์ ผมก็ไปสัมภาษณ์ตามนัดครับ เป็นไปได้ด้วยดี ผมมั่นใจว่าผมสามารถแสดงถึงผลงานในอดีตได้ดีพอสมควร แต่เมื่ออีเมล์จากบริษัทส่งกลับมา บอกว่า ขออภัยด้วย เรายังไม่สามารถรับคุณได้ในตอนนี้ ผมก็แอบตกใจครับว่าเกิดอะไรขึ้น....
ผมไม่นิ่งนอนใจครับ ก็อีเมล์กลับไปถามถึงสาเหตุให้แน่นอนว่าเขาปฏิเสธเราเพราะอะไร (ซึ่งคนอื่นๆ หลายๆ คนก็จะแค่ปล่อยมันผ่านไป) แล้วเขาก็อีเมล์กลับมาครับ ว่าจริงๆ แล้วทุกอย่างดี แต่ว่า Director กลับอยากมีตัวเลือกมากกว่านั้นสักหน่อย (สรุปแปลว่า เรายังชวนเชื่อได้ไม่ดีพอ) แต่พอดีว่าช่วงนั้นเป็นช่วงที่ใกล้จะครบเดือน เขาเลยไม่อยากให้เรารอ จะได้ตัดสินใจถูกว่าจะทำอะไรต่อไป... ซึ่งสุดท้ายแล้วบริษัทนี้ ก็ตอบรับมาในภายหลังจากผมได้งานไปแล้ว
ผมว่าสิ่งที่สำคัญคือ เราต้องติดตามครับ ที่นี่ อีเมล์จากบริษัทไหนมา ผมจะตามจิกทุกราย หรือแม้ว่า บริษัทไม่ตอบกลับมาเลย แต่เรายังเห็นโฆษณารับสมัครงานลงซ้ำ ก็ยังส่งอีเมล์ไปบอกอีกทีว่ายังสนใจนะ
สุดท้ายแล้ว ผมก้อโชคดีที่มีคนไทยด้วยกันที่ช่วยส่ง CV จนกระทั่งได้เข้าทำงานที่นี่
=====
ขอข้ามมายังปัจจุบัน.... ปัจจุบัน ผมยังคงลง Profile ไว้ในเว็บรับสมัครงาน แต่น่าแปลกใจว่าช่วงนี้กลับมีบริษัทติดต่อเข้ามาเยอะพอสมควร ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้ส่งสมัครที่ไหนไปอีกเลย. ผมคิดว่าประเด็นอาจจะมีสาเหตุดังนี้
- ก่อนหน้านี้ในเว็บสมัครงาน ผมลง Resume เป็น Attached file ซึ่งทำให้ Search Engine คงทำงานได้ไม่ดีพอในฝั่งผู้จ้างงาน นี่เป็นประเด็นที่ผมลืมนึกถึงไป ดังนั้น ถ้าใครสนใจจะหางาน อย่าขี้เกียจ แค่แนบไฟล์ลงระบบ เค้ามีอะไรให้กรอกข้อมูลลงระบบ ก็เหนื่อยกรอกไปสักหน่อยเถอะครับ น่าจะมีโอกาสได้งานมากขึ้น
- Employment Pass (ใบอนุญาตทำงาน) ในขั้นตอนการขอนั้นมีระยะเวลาการรอ ซึ่งบริษัทส่วนมาก พูดง่ายๆว่า ก็ไม่อยากจัดการให้หละ ก็เลยไม่สนพวกที่ยังไม่มี Employment Pass ไปหากินเอากับคนที่มี Employment Pass แล้วดีกว่า เพราะการย้ายงานที่นี่ ขั้นตอนมันง่ายกว่ามาก. ในขั้นตอนขอใบอนุญาตทำงาน นอกจากต้องรอแล้ว ยังมีโอกาสถูก Reject จากกระทรวงแรงงานอีก ทำให้บริษัทไม่อยากลงทุนเหนื่อยสัมภาษณ์คนกลุ่มนี้
เดี๋ยวก่อน
นี่เป็นประสบการณ์ที่ล้มเหลวนะครับ แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะต้องกลัวเช่นเดียวกับผม เพราะหลายคนก็ได้งานสิงคโปร์ตั้งแต่อยู่ที่ไทย และก็มีบริษัทต้องการตัวเป็นจำนวนมาก แต่ CV ผมในช่วงก่อนสมัครงาน ผมทำเป็น Freelance มาถึง 4 ปี... เรียกว่าไงละ บางทีไม่นับประสบการณ์ด้วยซ้ำไป (ผมเองก็เดาเองเออเองว่า น่าจะเหตุผลนี้ด้วยส่วนนึง) ภาษาอังกฤษ ผมไม่คล่องนะครับ ทุกวันนี้ ยังชี้นิ้วสั่งอาหารอยู่เลย (เพราะคนขายพ่นภาษาจีนมา) ตอนมาใหม่ๆ พูดได้เป็นคำๆ ขนาดทำงานแล้ว เพื่อนที่มาเที่ยว ยังรู้สึกอนาถกับภาษาอังกฤษของผมเลย
สำหรับผม ผมก็กะว่า ถึงเราไม่ได้งาน ก็ยังได้เดินเล่นสิงคโปร์ตั้งนานหละหน่า ค่าใช้จ่ายของผมช่วงหางาน ซึ่งสรุปแล้ว ผมอยู่ทั้งหมดสองเดือน ได้งานตอนกลางเดือนที่สอง ใช้เงินสองเดือน 2000$S (เดือนละ 1000$S แบบเที่ยวแล้วด้วยนะ เอ้า แต่ไม่รวมค่าตั๋วเครื่องบินนะ) สุดท้ายแล้ว เงินจำนวนนี้ ถ้าหางานได้ ก็น่าจะคุ้มทุนได้ภายในระยะเวลา 1-3 เดือน ซึ่งก้อไม่ได้ยาวนานอะไรเลย และนี่ก็เป็นเรื่องราวชีวิตผม ระหว่างเดือน เมษายน - พฤษภาคม 2011 ครับ.
เอาหละครับ ผมทิ้งท้ายไว้ด้วยช่องทางการหางาน
- JobsDB ประเทศไทย ที่ระบุว่าทำงาน Oversea ที่ Singapore
- JobsDB Singapore
- JobsCentral
- JobStreets
- Monster
- สำหรับงานสาย IT ปกติไม่ค่อยมีลงโฆษณาในหนังสือพิมพ์
ค้นพบความต้องการ
หลังจากค้นคว้าหาห้องมานานสักพักหนึ่ง ก็เริ่มค้นพบความต้องการตัวเองบางประการ
- เราไม่ได้อยากได้ห้องใกล้ MRT ที่สุดเสมอไป แต่อยากได้ห้องที่มีหน้าต่างใหญ่ๆ พอสมควร อยู่บนชั้นสูงๆ หน่อย และอยู่ไกลจากถนนใหญ่
- เราไม่ได้อยากได้ห้องถูกเสมอไป
- เราไม่ได้อยากห้องที่อยู่ใกล้ที่สุด
- เราไม่ได้อยากห้องที่เงียบสงบเกินไป
หาห้องพัก
ไม่ทันไร เวลาก็ผ่านไปอีกเดือนนึงแล้ว. สำหรับเดือนนี้ ใช้เวลาดูห้องพักเป็นส่วนใหญ่ และเนื่องจากที่ทำงานอยู่สถานี Dhoby Ghaut เลยลองหาที่พักที่อยู่ในแนวเส้นรถไฟฟ้าที่เดินทางไปถึงที่นั่นไวไว. ทำเลเหมาะ ประกอบด้วย Bishan, Toa Payoh ทั้งสองแห่งนี้เดินออกมาจะเจอกับสิ่งที่อำนวยความสะดวกเป็นจำนวนมาก ตั้งแต่ ร้านขายของชำ ซูเปอร์มาเก็ต สเตเดียม สระว่ายน้ำ ศูนย์บริการชุมชน (Community Service) ซึ่งจะมีพวกคอร์ดแบต หรือพวกกีฬาทั้งหลายอยู่ในนั้น ตึกห้องสมุดชุมชน และธนาคารที่หลากหลาย
น่าเสียดายที่ห้องพักก็ราคาขยับขึ้นมาตามความสะดวกด้วย จากเดิม ถ้าหาห้องพักแถวๆ Hougang ราคา 550 ก็ยังพอมี แต่พอมาที่นี่ ราคาขยับขึ้นมาเป็น 800 ทันที
สำหรับที่สิงคโปร์ แหล่งที่ดูที่พักจะมีอยู่ก็คือในเว็บไซต์ EasyRoommate.com กับ Gumtree.sg ส่วนเว็บไซต์อื่นจะเป็นเว็บไซต์ที่เหล่า Agent มารวมไว้อีกที (เช่น PropertyGuru.com.sg ) ก่อนหน้านี้เราได้ห้องพักจากหน้าหนังสือพิมพ์ ซึ่งก็พบว่า มันก็ไม่ได้ถูกซะทีเดียว รวมถึงจำนวนโฆษณาในแต่ละโซนก็มีจำนวนน้อยกว่า
จริงๆ แล้ว ห้องพักที่นี่ เลือกทำเลที่ใกล้ MRT ก็ล้วนจะดีหมด เพราะผังเมืองได้รวมสิ่งที่อำนวยความสะดวกมาไว้บริเวณ MRT แทบทุกสถานี ประมาณว่า ถ้าต้องโดยสารด้วย MRT ละก็ เมื่อลงจากสถานีก็ซื้อข้าวของกลับเข้าบ้านได้จากข้างล่างสถานีแทบทุกแห่งเลย
การหาผ่าน Agent เหมาะสำหรับคนที่ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่, Agent ก็จะหาห้องพักให้ โดยแลกกับค่านายหน้าครึ่งราคาของราคาห้อง
สิ่งสำคัญในการเลือกห้องคือ ถ้าคิดว่าพอใจแล้ว ก็เตรียมเงิน เตรียมทำสัญญา ตอนวันที่ดูห้องเลย ช่วงนี้เป็นช่วงที่ อสังหาริมทรัพย์ของสิงคโปร์มีไม่พอ ราคาเลยถีบจากช่วงสองสามปีก่อนขึ้นมามากมาย (ดัชชีราคาของ พท. ในแต่ละพื้นที่ อาจดูได้จากหน้า Classify ในหนังสือพิมพ์ มีตารางอ้างอิงไว้ให้)
สัญญา อาจจะต่อรองกับเจ้าของบ้านได้ ตั้งแต่ 6 เดือนขึ้นไป
ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ห้องพักที่ต้องการ เพราะ Requirement เยอะ, อยากได้บ้านที่ทำอาหารได้ สภาพห้องดูสะอาดๆ หน่อย มีหน้าต่าง มองออกจากหน้าต่างให้เห็นอะไรเขียวๆ บ้าง หรือไม่ก็ชั้นสูงๆ ที่รับลมได้เต็มที่ หลังจากบ้านที่แล้วตั้งราคา 1000 ต่อเหลือ 700 แต่ดันเบี้ยว ตอนนี้เลยยังไม่ได้ที่ถูกใจอีก ก็เดินหน้าหากันต่อไป.
Prepare to be the Professional in Singapore
จริงๆ ช่วงมานี่ครั้งแรก ผมได้เขียนเอกสารเก็บไว้ เพราะเห็นว่ามีหลายคนอยากมาสิงคโปร์เหมือนกัน แต่เอกสารนั้นก็ถูกทำลายทิ้งไปเสียก่อน ตอนนี้ คิดว่าจะเขียนบางส่วน ที่จะเป็นประโยชน์กับใครก็ตามที่อยากเดินทางมาสิงคโปร์เพื่อทำงาน
ทำไมถึงเป็นที่สิงคโปร์
ต่างคนต่างมีเหตุผลของตัวเอง บ้างก็ว่าเป็นเรื่องของเงิน ที่เมื่อกลับไทยไปแล้วสามารถเปลี่ยนเป็นเงินไทยได้มากโขอยู่ บ้างก็ว่าจะได้มาเที่ยว (แต่ที่เที่ยวที่นี่ ก็ไม่ได้มากขนาดเที่ยวกันไม่หมดนะ) สำหรับผม ที่นี่ คือจุดเริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่ที่มีอะไรหลายๆอย่างผลักดัน ให้มาในเส้นทางนี้
ใครบ้างที่ไม่ควรมาสิงคโปร์
- คนที่เบื่อง่าย - สิงคโปร์ ไม่ใหญ่นัก จริงๆ สถานที่เที่ยวที่นี่ ก็ไม่ได้มีมากนัก คนที่นี่นิยมเดินห้างกันในวันเสาร์-อาทิตย์ ซึ่งจะพบผู้คนเป็นล้านอยู่ในห้าง เหมือนตลาดนัดจตุจักร ถ้าชอบท่องเที่ยวไกลๆ เห็นน้ำตก ภูเขา ทิวทรรศที่แปลกตา ... ที่สิงคโปร์ ไม่มีให้
- คนที่ชอบงานสบาย - ไม่มีให้ ในสิงคโปร์ สิงคโปร์ จริงๆ ติดในสิบอันดับ ที่เจ้านายใช้แรงงานเยี่ยงทาสมากที่สุดในโลก (แต่แหล่งข่าวจากไหนก็จำไม่ได้แล้ว)
- ชอบอาหารรสจัด - ที่นี่ อาหารจะไม่ค่อยออกรสนัก จริงๆ คือจืดเลยแหละ อาหารแต่ละที่จะคล้ายๆ กัน คือ ประกอบด้วย อาหารอินเดีย มาเลย์ เกาหลี ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย ราคาเท่าๆ กันหมด ร้านอาหารหากินไม่ยาก ในแถบที่เป็นโซนที่พัก แฟลต (HDB) มันจะมีศูนย์อาหารอยู่ข้างล่างตึก
- มีความเป็นส่วนตัวสูง - เนื่องจากที่นี่ อะไรก็เป็นเงินเป็นทอง ถ้าเงินเดือน ยังไม่สูงมากนัก ก็คงนิยมอยู่แบบอยู่รวมกับคนอื่น เช่น แฟลต (HDB) ก็จะมีแบบ ห้องน้ำรวม แต่ห้องนอนแยก, ห้องน้ำในตัว แต่ใช้ครัวเดียวกัน จริงๆ ห้องเดี่ยวก็มี แต่ราคาก็ขยับขึ้นมาเช่นกัน
- ไม่ชอบขนส่งมวลชน - การเดินทางที่นี่ รถเมล์ และ รถไฟฟ้า เป็นหลัก
- ชอบของสด - ผลไม้และอาหารที่นี่ ของสดมี แต่แพงมาก คิดต่อราคา 100 กรัม ผลไม้กระป๋องเลยกลายเป็นทางเลือกหนึ่งที่ราคาถูกมากอย่างไม่น่าเชื่อ
- ไม่อยากมา - อืม ก็ไม่อยากมา แล้วจะมาทำไมละ จริงมั๊ย
ค่าใช้จ่าย
- ค่าที่พัก ประมาณ 500 - 1000 สำหรับห้องเดี่ยว นอนคนเดียว อาจจะมีแชร์ห้องน้ำ (Common Room) หรือ ห้องน้ำในตัว (Master Room) ซึ่งแหล่งที่อยู่อาศัยหลักๆ คือแฟลต (HDB)
- ค่าเดินทาง เที่ยวละ 1-2 $S ~ 100 $S
- ค่ากิน ศูนย์อาหารนอกห้าง 3 - 7 $S ในห้าง 5 - 15 %S
- ค่าไฟฟ้า ค่าน้ำ - บางที่จะรวมอยู่ในค่าที่พักเรียบร้อยแล้ว เฉลี่ยประมาณ 50$S ต่อหัว
- ค่า Agent หาบ้าน -- ถ้าให้ Agent หาบ้านให้ เค้าคิดค่าใช้จ่าย ครึ่งนึง ของราคาเช่าบ้าน
- ค่ามัดจำบ้าน -- 1 เดือน เท่ากับค่าเช่า ถ้าเช่าทั้งยูนิต ก็มีน่ามัดจำไฟฟ้า น้ำด้วย อีกประมาณ 500$S
- ค่าสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ ถ้าอยู่ HDB กับเจ้าของบ้าน ก็มักจะไม่ต้องซื้ออะไร นอกจากของใช้ส่วนตัว
รายได้
- รายได้ในแต่ละสาขาไม่เท่ากัน แต่ในระดับ Professional (Q1 Visa) จะเริ่มต้นที่ 2,800 $S (Monthly) ยังไม่หักภาษี
- ภาษี หากทำงานไม่เกิน 183 วัน จะเสียในอัตรา 15% หากอยู่มากกว่านั้น คิดเป็นขั้นบันได (3% เป็นต้นไป)
สิงคโปร์ 4 เดือน
ไม่ทันไร เวลาที่อยู่สิงคโปร์ผ่านไปแล้วสี่เดือน จะว่าเร็วก็เร็ว จะว่าช้าก็ช้า... วันนี้วันหยุดพักผ่อน เลยถือโอกาสมาสร้างที่เอาไว้ขีดๆ เขียนๆ เล่นอีกสักที่นึง หลังจากไม่ได้อัพเดทมานาน ในช่วงเวลาสี่เดือนที่ผ่านมา
การทำงานในบริษัทไอทีเล็กๆ ในสิงคโปร์ ทำให้เห็นความวุ่นวาย เมื่อไม่มี Work Process อะไรเลยเข้ามาจับ การมีสภาพแวดล้อมแบบที่มีทรัพยากรจำกัด ทำให้หัวหน้า มีความสำคัญมากในการขับเคลื่อนองค์กร ความยากของงานไม่ได้อยู่ที่ปัญหาทางเทคนิค แต่อยู่ที่วิธีการบริหารจัดการคน และการดีลกับปัญหาเฉพาะหน้า การทำงานที่นี่ ทำให้ได้เห็นปัญหาในระดับ Management อย่างชัดเจน ในเรื่องความชัดเจนของ Requirement ที่โยนมาจากฝั่ง Business หรือความพึงพอใจของลูกค้า การพยายามขายของให้ออก จึงต้องพยายามผลักดัน Features ใหม่ๆ ออกมาโดยที่สินค้ายังไม่สมบูรณ์
นี่เป็นปัญหาที่เจอกันได้ทั่วไปในองค์กรขนาดเล็ก ซึ่งลูกน้องเองจะถนัดเพียงเทคนิคเพียงอย่างเดียวไม่ได้ แต่ต้องเริ่มพัฒนาทักษะในการดีลกับหัวหน้าของตัวเองด้วย.... วิธีการแก้ปัญหาของเราในองค์กรขนาดเล็กคือ คิดว่า หัวหน้าเรา ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ดังนั้น สิ่งที่ตามมาคือ
- อะไรก็ตามที่สำคัญ จะตีหัวหน้า เป็นพักๆ เพราะเค้ามีเรื่องต้องจำเยอะ และมักจะคิดว่า ทุกอย่างสำคัญ
- หมายกำหนดการล่วงหน้า ก็ต้องเตือนเป็นพักๆ เช่นกัน บางที บอกวันนี้ พรุ่งนี้อาจจะลืม
- อำนาจการต่อรองไม่ได้อยู่ที่หัวหน้า การทำงานใดๆ ออกมา เราไม่จำเป็นต้องยอมรับข้อเสนอของหัวหน้าเสมอไปว่าจะต้องเสร็จภายในวันนั้นวันนี้ แต่ก็ต้องมีตัวเลือกให้หัวหน้าด้วยเช่นกัน บางครั้ง อยากได้งานด่วน โดยที่หลายงานเค้าจัดให้ Priority เดียวกัน ก็ให้เค้าตัดสินใจว่าจะเอางานไหนก่อน ในระยะเวลาที่มีอยู่อย่างจำกัด
- เวลาเกิดปัญหาทางเทคนิคที่หัวหน้าดันรับปากไปแล้ว แต่มันดันทำให้ไม่ได้ ถ้าจะเข้าไปคุยกับหัวหน้า ก็อย่าเพียงแค่ บอกหัวหน้าว่า เฮ้ย มันทำไม่ได้นะเว้ย แต่.... ต้องเตรียมทางเลือกไว้ให้หัวหน้าด้วยเลยสักสองสามทาง ให้เค้ารู้สึกว่า เฮ้ยยย เรามีทางออกให้กับเค้าแล้ว เลือกมา จะเอาทางไหน
- บางที หัวหน้า อยากจะเอาบางอย่างให้ได้ ถ้าทำให้ไม่ได้ ก็ต้องพยายามบอก ว่าเฮ้ยยยย มันทำไม่ได้จริงๆนะเว้ย เป็นปัญหาทางเทคนิค ที่ยูเจอมาหนะ มันไม่เหมือนกัน มันแตกต่างกันอย่างนั้น อย่างนี้ อย่าได้รับปากหัวหน้าทีเดียวเชียว ว่าจะทำให้
มีเรื่องที่น่าสนใจหลายเรื่องที่น่าสนใจ ในแต่ละวันที่ผ่านไปให้แก้ปัญหากันไป
ทางเทคนิค ตอนนี้ หันมาจับ Python-Django, Eclipse และ ใช้ Git Version Control.
ชีวิตในสิงคโปร์ ส่วนใหญ่ เสาร์อาทิตย์ คนจะเดินห้างเป็นล้านจนนึกซะว่ามีของแจกฟรี เหมือนจตุจักรวันเสาร์อาทิตย์ ย่านคนเยอะๆ เลยทีเดียว ส่วนกิจกรรมที่ไปไปมา ก็จะตามเพื่อนเป็นซะส่วนใหญ่ เดินป่า เดินเขา กิน เล่นแบตมินตัน ว่ายน้ำ บาบีคิวบ้างบางที
ผู้คนที่นี่เป็นระเบียบดี เดี๋ยวนี้ ไฟคนข้ามถนนไม่เขียวไม่กล้าเดิน ทั้งๆที่ถนนก็ไม่มีรถเลยสักคัน แต่เวลาเขียวแล้ว ก็เดินแบบแทบจะไม่สนใจรถเลย รถที่นี่เจอคนจะข้ามถนน ก็จะหยุดให้เลย ถ้ารถหยุดให้ฝั่งนึง รถอีกฝั่งนึงที่วิ่งสวนทางกันก็จะหยุดรถให้ทันที บางคนหงุดหงิดเพราะไฟคนข้าม ไม่ยอมเขียวซะที ก็พยายามกดปุ่ม อยากจะให้เขียวไวไวอยู่นั่น แต่จริงๆ ไม่มีรถ เจ้แกก็ไม่ยอมข้าม จะรอไฟคนข้ามเขียวอย่างเดียว น่านับถือจริงๆ
คุณภาพชีวิต ที่ดูเหมือนทุกคนซื้อของแบรนด์เป็นปกติ ในราคาที่เมื่อเทียบกับข้าวปลาอาหารแล้ว คนที่ทำมาค้าขายข้าวแกง ก็น่าจะหาซื้อของแบรนด์เนมได้ ไม่ต่างจากคนทั่วไป
ตอนนี้ลังเลเรื่องห้องพักมาก อยู่ที่นี่สุขสบายดี แต่ก็สงสัยว่า มันสุขสบายเกินไปหรือเปล่า ก็มีหลายเหตุผลที่อยากอยู่ที่พักปัจจุบัน แต่ก็มีบางเหตุผลที่อยากย้ายไปอยู่ข้างนอก บางทีก็รู้สึกรบกวนน้องที่พักด้วยกัน เพราะส่งเสียงกรนตอนกลางคืน ( - -' ) บางทีก็อยากได้ห้องที่เป็นส่วนตัวบ้าง บางทีก็อยากได้ห้องที่ราคาถูกลงไปสักสามสิบเปอร์เซ็นต์หรืออยู่ใกล้เส้นรถไฟฟ้ามากกว่านี้... จนแล้วจนรอด ก็ยังรู้สึกว่า ถูกชะตากับรถไฟฟ้า มากกว่า รถใต้ดิน อยากอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ต้องพูดอังกฤษตลอดเวลาอย่างจริงจังบ้าง มาถึงตอนนี้ ก็ยังใช้ภาษาไทยซะ 80% ของเวลาทั้งหมดอยู่
My Dell Inspiron N5010
Dell Singapore Technical Support
- Non-toll free line number: 1800-280-3355
26 July 2011 - Issue: Power Shocking issue
- Swap: Mother board
- Swap: mini board
- Swap: Adapter
- Swap: Front Hand cover
- Repaired at Hume Park 2, Singapore
- Swap: Keyboard
- Repaired at Hougang, Singapore
Logitech M310 as my new parther
From this entry, my Microsoft Mouse Wireless 6000 is out of order. I cannot claim it because I am during oversea. So, it a time to select new mouse. Finally I get the Logitech Wireless Laser M310 as my new partner. 36$S. sadly that I cannot get the benefits from the custom buttons on the left and right anymore. (also horizontal scroll that never used)
History Log
- Buy from Crementi Point -- The Challenger, Singapore 24 July 2011 Runing on the Aluminium Mouse Pad.
Think back to the past
Since the year 2000, I began to learn HTML and develop the personal homepage. Now, it is already 11 years. There are a lot of changed in this website not only the contents, but also my world. Today, I see one friend's seem like me in the past, it make me think about my generation when I was young.
I have less time to contribute the new contents to the world. Less time to develop the great things. Try to balance my life because I feel elder that it is a time to take care ourselves. There are a lot of things that I would like to do, not only coding, but also experiment in the science, learn some special things such as gliding, pilot, etc. I don't think that I can done it all in my life, but at least, if I die today, I will not sad for what I have done before die. From the successful life, I learned to control myself from the failure period. Life is not always successful, but the great man learn to recover themselves faster than the others.
Where am I in the earth?
What I should do in this life?
it is still the question that sometime go up on my mind.